Ήμουν παρών στο Σύνταγμα, την Τετάρτη 29 Ιούνη 2011, ακριβώς τη στιμή και στον τόπο που ξέσπασαν τα πρώτα επεισόδια, στα 3-4 μέτρα από την εστία τους…

Όλα άρχισαν όταν 6-7 άτομα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κάθονταν ειρηνικά μπροστά στα κιγκλιδώματα , εντελώς ξαφνικά, χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτα πλην της εκσφενδόνισης ενός μικρού πλαστικού μπουκαλιού νερού από κάποιον πιο πίσω κανά 15-20λεπτο, το πολύ μισάωρο νωρίτερα (γεγονός που έληξε άμεσα κι επι τόπου, προκάλεσε όμως τη συμπλήρωση των αστυνομικών δυνάμεων με  δυνάμεις των ΜΑΤ) και χωρίς να κινηθεί επιθετικά καμία ομάδα εναντίον των αστυνομικών που στέκονταν σε παράταξη μπροστά μας, έσπρωξαν αιφνιδιαστικά τα κιγκλιδώματα ακριβώς μπροστά στα σκαλιά του Κοινοβουλίου…αυτά τα άτομα δεν συνέχισαν την “επίθεση”, δεν πέταξαν τίποτε, δεν διαπληκτίστηκαν, δεν συγκρούστηκαν με τους αστυνομικούς…το μόνο που έκαναν ήταν αυτή η προαναφερθείσα κίνηση…τότε έπεσαν τα πρώτα δακρυγόνα…
Το σημειώνω, γιατί το θεωρώ καθαρή προβοκάτσια…δεν είχε προηγηθεί επιθετική ενέργεια ή μετακίνηση ομάδων μπροστά στους διαδηλωτές ή κάποιος διαξιφισμός…αυτοί άνθρωποι κάθονταν εκεί και χωρίς καμια προειδοποίηση όρμηξαν  συντονισμένακαι πέταξαν τα κιγκλιδώματα. Ήταν η,  σχεδιασμένη κατά τη γνώμη μου, αφορμή για ό,τι ακολούθησε…

Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι μόνοι που προσπαθούσαν να κάνουν το κόσμο να φωνάξει συνθήματα του τύπου “θα μπούμε μέσα στη βουλή” ήταν 1-2 άτομα (ο ένας εξ αυτών δίπλα μου), τους οποίους κι ο κόσμος αγνοούσε…

Με το που έσκασαν τα δακρυγόνα τρέξαμε όλοι αναπνέοντας με δυσκολία και με ελάχιστη ορατότητα λόγω των χημικών, κυρίως προς τους δύο πλαϊνούς δρόμους και τα σκαλάκια…

Μετά, έκαναν έφοδο οι δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί από τα δεξιά κι αριστερά της βουλής (όπως την κοιτάει κανείς) πετώντας δακρυγόνα, κι από την αριστερή μάλιστα πλευρά κατέβηκαν αρκετά χαμηλά στον δρόμο, ενώ όρμηξαν και στον κόσμο που προσπαθούσε να διαφύγει από τα σκαλάκια..εκεί λοιπόν τους πετούσαν δακρυγόνα όχι απλώς πίσω τους, αλλά και ανάμεσά τους, στα σκαλιά, με κίνδυνο να ποδοπατηθούν και να γκρεμοτσακιστούν, ενώ όσοι άτυχοι ήταν τελευταίοι στη σειρά, άρπαξαν και αρκετές ξυλιές με γκλομπ…

Δακρυγόνα έπεσαν και στην κυρίως πλατεία καθώς και στην δεξιά πλευρά από τους προωθημένους αστυνομικούς από τα αριστερά…

Εδώ οφείλω να παρατηρήσω το εξής για την στρατηγική των ΜΑΤ εν γένει…ο τρόπος που μας περικύκλωσαν με χημικά, από όλες τις πλευρές, χωρίς να έχουμε καμία διέξοδο, θα τον χαρακτήριζα εγκληματικό, χωρίς καμία μέριμνα για τη ζωή και την υγεία των διαδηλωτών…δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε από το νέφος των χημικών, κινδυνεύαμε να ποδοπατηθούμε, δεν βλέπαμε μπροστά μας και κοντέψαμε να πνιγούμε στη κυριολεξία, παλεύοντας για ανάσες…

Παρόλαυτά ο κόσμος δεν αποκαρδιώθηκε και έγιναν πολλές προσπάθειες – άλλες ανεπιτυχείς, άλλες επιτυχημένες, αν και βραχυπρόθεσμα κατά πλειοψηφία – να ξανανέβει επάνω στον δρόμο από τη δεξιά πλευρά και από τα σκαλιά…σ’ όλες αυτές τις προσπάθειες έπεσαν πολλά χημικά…από τη δεξιά πλευρά χωρίς επεισόδια από πλευράς των διαδηλωτών, παρά μόνο με λεκτικούς διαπληκτισμούς…από την αριστερή πλευρά έγιναν σχετικά περιορισμένα επεισόδια, με τον κόσμο να πετάει μερικά αντικείμενα στους αστυνομικούς που είχαν κάνει έφοδο κι είχαν κατέβει χαμηλά…

Εν τω μεταξύ, οι αστυνομικοί αυτοί άρχισαν να πετούν δακρυγόνα και στον κόσμο που ήταν στα μετώπισθεν, στο κέντρο και προς τα αριστερά της πλατείας…

Για να αποφύγουν τον εγκλωβισμό αρκετοί διαδηλωτές άρχισαν να κατεβαίνουν χαμηλότερα απο τον δρόμο κάτω δεξιά της πλατείας, στην Μητροπόλεως..εκεί υπήρχε μια άλλη διμοιρία, στη μικρή κάθετη οδό, τΗ Νίκης…σ’ αυτούς ο κόσμος ξέσπασε λεκτικά, αφού είχε φάει πολλά χημικά, ενώ έβαλαν φωτιά και σε σκουπίδια εκεί στη διασταύρωση…

Στην πρώτη αυτή φάση, δύο άτομα πέταξαν αντικείμενα προς τους αστυνομικούς, χωρίς να κινδυνέψουν οι τελευταίοι…ένας που καθόταν από την διπλανή πλευρά της οδού και κατέγραφε με κάμερα (και τα πρόσωπα διαδηλωτών) πέταξε μια μικρή πέτρα στη κολόνα εκεί – η πέτρα πρέπει να ήταν από μαλακό υλικό κι έγινε αμέσως σκόνη – και μετά το έπαιζε κινέζος, κι ένας άνθρωπος που ήρθε από τη πλατεία και πέταξε μια μεγάλη πέτρα που έσκασε πάλι στη κολόνα…αυτόν τον απομάκρυναν αμέσως οι ψυχραιμότεροι…

Μετά από κοροϊδίες και βρισιές ένας της διμοιρίας πέταξε ένα δακρυγόνο στο κόσμο κάτω δεξιά – δηλαδή σ’ αυτόν που συμμετείχε από λίγο έως καθόλου – ενώ μετά έκανε και μια σύντομη έφοδο…

Λίγο νωρίτερα, ένας νεαρός διαδηλωτής – αφελώς αναζητώντας “ασφάλεια”, υποθέτω, από την άποψη δλδ πως ήταν όλη την ώρα ορατός στους αστυνομικούς και δεν τους απειλούσε καθόλου – είχε καθίσει οκλαδόν στη βάση της προαναφερθείσας κολόνας, εμφανώς καταβεβλημένος…
…όταν έγινε η έφοδος, 3-4 από τα ΜΑΤ το πρώτο που έκαναν ήταν να ορμήξουν σ’ αυτό το παιδί, να αρχίσουν να το κλωτσούν και να το χτυπούν με τα γκλόμπ…με τη παρέμβαση ενός αστυνομικού και με τις φωνές των γύρω διαδηλωτών, τον άφησαν…από εκεί έτρεξαν και τον σήκωσαν διαδηλωτές…
Εκεί συνέχισε να υπάρχει ένταση, χωρίς όμως να σημειώνονται επεισόδια εν τω μεταξύ…

Μετά εγώ ανηφόρισα, βρέθηκα στο δρόμο κάτω από τη Βουλή και σ’ εκείνη τη φάση όποιες δυνάμεις ήταν στα δεξιά είχαν οπισθοχωρήσει σε βαθμό που να μην είναι ορατοί από την πλειοψηφία του κόσμου…τότε, εντελώς απρόκλητα, προφανώς με εντολή να εκκενώσουν το δρόμο αυτόν, άρχισαν τα ΜΑΤ να πετούν εκ νέου χημικά…εκείνη τη στιγμή ήμουν τουλάχιστον 150 μέτρα στα δεξιά από τα σκαλιά της βουλής…τα πολλά δακρυγόνα που έπεσαν μας απώθησαν πάλι στο δρόμο στα δεξιά της πλατείας καθώς και στην κυρίως πλατεία…χωρίς να ξέρω ακριβώς τί είχε προηγηθεί, τα ΜΑΤ από τα αριστερά άρχισαν να πετούν δακρυγόνα προς τα δεξιά, ενώ και στην Μητροπόλεως άρχισαν επίσης να πετούν χημικά προς τα πάνω…δεν ξέρω αν προηγήθηκαν επεισόδια, αλλά προφανώς ήταν και συντονισμένη κίνηση των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών…εγώ, μην μπορώντας να κινηθώ προς την Ερμού, κατέβηκα από τη πλατεία…

Μην μπορώντας να περάσω στην Μητροπόλεως, κατέβηκα από την πλατεία προς την Ερμού…εκεί, κάτω από την πλατεία, έπεφταν χημικά, ενώ ορισμένα προωθημένα μέλη των αστυνομικών δυνάμεων κυνήγησαν και χτύπησαν 1-2 διαδηλωτές απ’ αυτούς που προσπαθούσαν να διαφύγουν από το σημείο (ευτυχώς δεν ήμουν ανάμεσά τους)…επειδή όμως ήταν ακάλυπτοι, οπισθοχώρησαν…

Στην Ερμού άρχισαν να διεξάγονται έντονοι λεκτικοί διαπληκτισμοί με τα ΜΑΤ στη Νίκης…λόγω και μόνο των βρισιών μας κυνήγησαν 3-4 φορές με δακρυγόνα προς τα κάτω…τότε άρχισαν μερικοί να διαλύουν το δάπεδο με τη βοήθεια των κοντών μεταλλικών δοκών που αποκλείουν τα αυτοκίνητα από τον πεζόδρομο…με τις πέτρες συνεχίστηκε το κυνηγητό πάνω κάτω στην Ερμού, με τους λεκτικούς διαπληκτισμούς να υπερισχύουν μέχρι εκείνη τη στιγμή…από ένα σημείο και πέρα, η εμπροσθοφυλακή ενεπλάκη σε κανονικό πετροπόλεμο με τις αστυνομικές δυνάμεις…δηλαδή στον πετροπόλεμο αυτό συμμετείχαν και οι δυνάμεις της αστυνομίας πετώντας πέτρες στους διαδηλωτές, κάτι που έκαναν συστηματικά όποτε ξέμεναν από χημικά.

Μετά από κάποια ώρα προσπάθησα να προσεγγίσω τη πλατεία Συντάγματος εκ νέου από την Περκλέους…εκεί, όταν έφτασα υπήρχαν κάποιες μεμονωμένες λεκτικές ανταλλαγές, με τις αστ.δυνάμεις να έχουν αποκλείσει την οδό…μερικοί ανεβήκαμε και προσπαθήσαμε να τους μιλήσουμε (ήταν λίγοι, η αλήθεια είναι, και δεν ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να τα βάλουν με τον κόσμο εκεί)…ο “αρχηγός” άρχισε κάποια στιγμή να σπρώχνει ορισμένους, αλλά η ένταση δεν κλιμακώθηκε…τότε ήρθε ένας και τους φώναξε να ανεβούν προς τα πάνω…ζητώντας μας να κρατήσουμε μια απόσταση αποχώρησαν και ανέβηκαν αρχικά στην κάτω αριστερή γωνία της πλατείας, ενώ σύντομα οπισθοχώρησαν στην Σταδίου…

Στη πλατεία δε γινόταν χαμός από δακρυγόνα…αστυνομικές δυνάμεις έριχναν δακρυγόνα από τα αριστερά της πλατείας, ενώ μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ανέβηκε στη πλατεία και κυνήγησε τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά και τη Βενιζέλου…κάποιοι από αυτούς δεν αρκέστηκαν στα γκλομπ και στα δακρυγόνα, αλλά πετούσαν στους ακάλυπτους διαδηλωτές και πέτρες (βλ. βίντεο)…οπισθοχωρώντας ξήλωναν σκηνές και πανό και κατέβηκαν στην αρχή της Ερμού…

Αρκετοί διαδηλωτές είχαμε μείνει στη διασταύρωση Περικλέους-Σταδίου, φοβούμενοι να ανεβούμε στη πλατεία μήπως εγκλωβιστούμε, ενώ ο αέρας που φύσαγε έφερνε τα χημικά προς το μέρος μας…μετά από κάποια ώρα, αφού ανεβήκαμε και εγκαταλείψαμε εκ νέου τη πλατεία, κινηθήκαμε προς τη Σταδίου (εκεί τα ΜΑΤ ήταν αραχτά στο δρομάκι πίσω από το ξενοδοχείο)…σ’ αυτό συνέβαλε το γεγονός πως έγινε μεγαλης έκτασης επίθεση στο κόσμο που ήταν χαμηλότερα στην Περικλέους, και είδαμε μερικούς να μεταφέρονται πνιγμένοι στα αίματα…

Κατεβαίνοντας, είδαμε αρκετές φασαρίες να λαμβάνουν χώρα πιο κάτω και στα στενάκια κάθετα στη Σταδίου…μετά πηγαμε πάλι στο Σύνταγμα, αλλά άρχισε να πέφτει βροχή χημικών και πολλοί που πρέπει να είχαν παραμείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη πλατεία μας ακολούθησαν ξανά προς τη Σταδίου…τότε οι δυνάμεις που ήταν εκεί δεν μας φέρθηκαν τόσο “φιλικά” όσο λίγο νωρίτερα και χωρίς να υπάρξει ούτε αποδοκιμασία ούτε επεισόδιο ξαφνικά έκανε έφοδο προς το μέρος μας ένας μικρός αριθμός από αυτούς…αφού τρέξαμε λίγο (και μας πρόφταιναν οι καριόληδες) κάποιοι από εμάς αρχίσαμε να περπατάμε – ελπίζοντας πως τα ΜΑΤ θα φερθούν όπως σκυλιά που κυνηγούν το θήραμά τους όταν τρέχει αλλά κωλώνουν λίγο όταν αυτό στέκεται ή κινείται προς το μέρος τους…για μένα έπιασε, όχι όμως για το διπλανό μου (και πάλι κωλόφαρδος ο αφηγητής σας).

Οφείλω να πω εδώ πως μου έκανε τρομερή εντύπωση η έκφραση και τα μάτια των αστυνομικών που μας κυνήγησαν…λένε πως ο Qadhafi χορηγούσε μπλε χαπάκια στους στρατιώτες του…αυτό το βλέμμα του αστυνομικού που βρέθηκε δίπλα μου, όμως, το έχω δει μόνο σε χαπακωμένο…αυτό το συνδυασμό της παράλογης έντασης και της θολούρας/συσκότισης…

Πιο κάτω μετά από λίγο είδαμε τις μηχανοκίνητες μονάδες της αστυνομίας να κάνουν έφοδο από ένα κάθετο στενάκι προς τους διαδηλωτές κάτω – πιο χαμηλά στη Σταδίου και μετά κινήθηκαν προς το μέρος μας προς τα πάνω, οπότε και διαλυθήκαμε στα γύρω στενάκια προς την Ερμού…στην πρώτη έφοδό τους προς τα κάτω ακούσαμε πως έπεσε πολύ πολύ ξύλο…

Αρκετοί από εμάς καταλήξαμε στο Μοναστηράκι όπου άρχισε συνέλευση για το τί μέλλει γενέσθαι…

Καταλητικά έχω να πω το εξής …

Οι χώρες της Δύσης δεν έχουν κανένα δικαίωμα, καμία νομιμοποίηση να λένε για κανένα ηγέτη της Αφρικής ή της Μ.Ανατολής πως έχει χάσει τη νομιμοποίηση να κυβερνάει και πως πρέπει να παραιτηθεί, επειδή δεν μπορεί να εκπληρώσει τις “νόμιμες επιδιώξεις και φιλοδοξίες του λαού του”…

Αυτή στιγμή στηρίζουν τη παραμονή ενός καθεστώτος στην Ελλάδα που το μόνο στήριγμά του είναι η αστυνομία και οι πουλημένοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που τους λείπει τόσο η γνώμη, όσο και το θάρρος της γνώμης…αντίθετα τους περισσεύει η υπακοή και η προθυμία εκβιασμού και καταστολής…

Μιλώντας για την ανάγκη “εθνικής συναίνεσης” από τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, οι ηγέτες της Ευρώπης ουσιαστικά προσπαθούν να εκβιάσουν το πολιτικό σύστημα να επιβάλει μια λύση αντίθετη στη δημοκρατική βούληση του ελληνικού λαού…χρησιμοποιούν δηλαδή το κοινοβούλιο ως ανάχωμα στη δημοκρατία και την συνταγματικά κατοχυρωμένη λαϊκή κυριαρχία και την αστυνομία ως ανάχωμα στην νόμιμη αγανάκτηση και αποδοκιμασία του κόσμου και στις δημοκρατικές του επιδιώξεις και προσδοκίες…

Έχουμε πλέον ένα καθεστώς Συρίας, χειρότερο ως προς το ότι τυπικά διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς, καλύτερο από την άποψη πως δεν έχουμε (ακόμη) σφαίρες ή τεθωρακισμένα στους δρόμους….

Ακολουθούν και φωτογραφίες από τα διάφορα χημικά που έριξε η αστυνομία εναντίον των διαδηλωτών

http://imageshack.us/g/683/p1000420sc.jpg/

Κατά την άποψη των μηνυτών, το Σύνταγμα θέτει αυστηρές προϋποθέσεις για την κινητοποίηση του αμερικανικού στρατού:

• Την κύρυξη πολέμου
• Την επίθεση εναντίον των ΗΠΑ ή την άμεσα αναμενόμενη επίθεση
• Την ειδική έγκριση από  καταστατικό σώμα

Η κυβέρνηση, αντίθετα, υποστηρίζει ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις στηΛιβύη εγκρίθηκαν από το ανώτατο διεθνές πολιτικό σώμα, τον ΟΗΕ καιτο Συμβούλιο Ασφαλείας του, πως δεν εμπίπτουν στις προβλέψεις του Συντάγματος γιατί είναι το ΝΑΤΟ που διεξάγει τις επιχειρήσεις και οι ΗΠΑ έχουν υποστηρικτικό ρόλο στα πλαίσια των αποφάσεων της Συμμαχίας (το ΝΑΤΟ, βέβαια, ανέλαβε μετά το πέρας δύο εβδομάδων επιχειρήσεων, ενώ μέχρι τότε οι ΗΠΑ συμμετείχαν με συντριπτικό ποσοστό, ενώ και εντός του ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ έχουν το κυριότερο ρόλο σε διοικητικό, οικονομικό, επιχειρησιακό επίπεδο), πως οι επιχειρήσεις που διεξάγονται δεν ικανοποιούν τον ορισμό του πολέμου και των εχθροπραξιών.

Μέσω αυτής της διαμάχης τίθεται τα σημαντικά νομικά ζητήματα της προτεραιότητας και της διαφορικής νομικής ισχύος μεταξύ του Συντάγματος και των διεθνών Συνθηκών, της συνταγματικότητας του νόμου για τις εξουσίες του Προέδρου εν καιρώ πολέμου κ.α.

Παρακολουθήστε τα ακόλουθα βίντεο όπου τίθενται και συζητούνται αυτά τα ζητήματα.

Το ντοκυμαντέρ “Ώρα για Αλλαγή” εξετάζει τη νέα δυναμική που γεννιέται στη κοινωνία καθώς έρχεται αντιμέτωπη με ένα αδηφάγο οικονομικό, τραπεζοπιστωτικό σύστημα και με διεφθαρμένα, συντηρητικά και στάσιμα πολιτικά κόμματα, τα οποία δεν εμπιστεύεται και από τα οποία νιώθει αποκλεισμένη, εστιάζοντας σε τρία παραδείγματα επαναστατικής, σε μικρο-κοινωνικό ή τοπικό επίπεδο, πράξης:

1) ενός νέου Ισπανού που δανείστηκε μεγάλα ποσά από διάφορες τράπεζες και κάποια στιγμή σταμάτησε να πληρώνει τις δόσεις και μοίρασε τα χρήματα σε διάφορες οργανώσεις και χρηματοδότησε προσπάθειες εύρεσης και εφαρμογής ενός εναλλακτικού οικονομικού και κοινωνικού τρόπου ζωής.

2) μιας κοινότητας στην Εσθονία που έχει δημιουργήσει μια “Τράπεζα Ευτυχίας”, όπου οι άνθρωποι προσφέρουν εθελοντικά εργασία σε συνανθρώπους τους που τη χρειάζονται, ενισχύοντας τη κοινωνική αλληλεγγύη.

3) μιας προσπάθειας εισαγωγής και χρήσης ενός εναλλακτικού νομίσματος έναντι των χαρτονομισμάτων: του χρυσού dinar και του αργυρού dirham. Με τον τρόπο αυτό προσπαθούν να αποφύγουν τις συνέπειες που προκαλεί ο πληθωρισμός στην αξία των νομισμάτων και στην αγοραστική αξία των μισθών, αλλά και να εγκαθιδρύσουν μια πιο ισότιμη βάση συναλλαγής, αναδιανέμοντας τον πραγματικό πλούτο στους πολίτες αντί της συσσώρευσής του στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών.

Κύριο θέμα αποτελεί η αναδιάταξη της οικονομίας και της πολιτικής από τα κάτω, με πρακτικές που εναντιώνονται ή παρακάμπτουν την επίσημη-θεσμική πολιτική και οικονομική τάξη.
Παράδοξο, αλλά συμπληρωματικό, χαρακτηριστικό αποτελεί ο, κατά τη γνώμη μου, συντηρητισμός ορισμένων από τους διανοούμενους-σχολιαστές, συνεντεύξεις των οποίων συνθέτουν το υλικό.

Ίσως είναι αισιόδοξο το γεγονός, όπως αναδύεται από το ντοκυμαντέρ, πως οι άνθρωποι και οι πολίτες δεν χρειάζεται να επανεφεύρουν τον τροχό για να αντιμετωπίσουν με αποτελεσματικό και ριζοσπαστικό ακόμη τρόπο, τα οικονομικά και κοινωνικά τους προβλήματα. Συχνά η “επιστροφή”, η άντληση λύσεων από το παρελθόν και η εφαρμογή τους στο παρόν δημιουργεί και συνεπάγεται κάτι νέο και διαφορετικό: η ενίσχυση των δεσμών των κοινοτήτων, των κοινωνικών δικτύων σε τοπικό και διατοπικό επίπεδο, η ανταλλακτική οικονομία και εφαρμογή λύσεων που οι άνθρωποι εμπιστεύονται γιατί τις βλέπουν, τις βιώνουν και τις ελέγχουν στη καθημερινή τους ζωή, φαίνεται να κερδίζει έδαφος στον επαναπροσδιορισμό των αξιών, των προτεραιοτήτων και των συμπεριφορών των ανθρώπων στην καθημερινότητά τους.

Μετάφραση από την περιγραφή του ντοκυμαντέρ στο youtube:

Γνωρίστε τους νέους επαναστάτες της κουλτούρας “Κάντο-Μόνος-Σου” στη Βαρκελώνη στο Ταλλίν και στη Τζακάρτα. Είναι σύγχρονοι ήρωες. Δεν περιμένουν από τα πολιτικά κόμματα ή από τους θεσμικούς φορείς να αλλάξουν τον κόσμο· απλώς το κάνουν μόνοι τους, δημιουργώντας νέα τοπικά νομίσματα, εργαζόμενοι σε κοινωνικά δίκτυα ή απλά κλέβοντας από τις τράπεζες και αναδιανέμοντας τα χρήματά τους.

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε κρίση και η δημόσια εμπιστοσύνη στους οικονομικούς θεσμικούς φορείς έχει εξαντληθεί. Καθώς οι εμπορικές τράπεζες διασώθηκαν με τα δισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων και συνέχισαν να εφαρμόζουν τις παλιές τους πρακτικές, πολλοί άνθρωποι έχασαν την πίστη τους στους διευθυντές τραπεζών και στους πολιτικούς. Θύμωσαν με το κερδοσκοπικό οικονομικό σύστημα που φέρνει μεγάλο πλούτο σε λίγους και αστάθεια και ανεργία σε πολλούς.

Μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να οδηγήσει σε κοινωνική αλλαγή; Μπορεί να φανταστούμε βιώσιμες εναλλακτικές; Η Backlight  ξεκινά μια παγκόσμια αναζήτηση με τον κοινωνιολόγο Manuel Castells και τον φιλόσοφο Peter Sloterdijk.

Βρετανικό πολιτικό ντοκυμαντέρ παραγωγής 1986 (που προβλήθηκε στη βρετανική τηλεόραση μία μόνο φορά προτού απαγορευτεί) που αφορά την ανάμιξη της βρετανικής κυβέρνησης στις πολιτικές υποθέσεις της Ελλάδας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία θεωρείται ο κύριος καταλύτης στο ξέσπασμα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, που ακολουθήθηκε από την ανάμιξη των ΗΠΑ στην εμφύλια διαμάχη (σύμφωνα με δόγμα Truman).

Το ντοκυμαντέρ αποτελείται από συνεντεύξεις Ελλήνων, Βρετανών και Αμερικανών συμμετεχόντων, στρατιωτών, επισήμων και πολιτικών που συνιστούν τα δύο μέρη του ντοκυμαντέρ:

1) Το πρώτο μέρος αφορά τα γεγονότα κατά τα οποία το αντιστασιακό κίνημα του ΕΛΑΣ συγκρούεται με τα σχέδια του Churchill και εσωτερικών συμμάχων των Βρετανών για την μεταπολεμική Ελλάδα.
2) Το δεύτερο μέρος αφορά την ανάμιξη των ΗΠΑ και τα γεγονότα του εμφυλίου μέχρι τη λήξη του με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού στα βουνά του Γράμμου και του Βιτσίου.

Η μόνη σχετική αναφορά στο ντοκυμαντέρ διαθέσιμη στο διαδίκτυο είναι η ακόλουθη: http://ftvdb.bfi.org.uk/sift/series/8343

 Το ντοκυμαντέρ αυτό είχε προβληθεί στα πλαίσια της δημοσιογραφικής εκπομπής του Στέλιου Κούλογου, “Θεματική Βραδιά”, αφιερωμένης στον ελληνικό εμφύλιο.

Ανεξαρτήτως ιδεολογικής και ιστορικής τοποθέτησης, το ντοκυμαντέρ αυτό αποτελεί “συλλεκτικό κομμάτι”, όπως και τουλάχιστον ένα από τα σπάνια ντοκυμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη γι αυτό το ιστορικό επεισόδιο,  ντοκυμαντέρ τα οποία εκτός ενός σχετικά πρόσφατου αφιερώματος στον Έλληνο-Γάλλο σκηνοθέτη, δεν νομίζω να έχουν τύχει της προβολής που αξίζουν από τα ελληνικά ΜΜΕ ή και από τους κινηματογράφους.
Το αφιέρωμα του Ροβήρου Μανθούλη περιλάμβανε ντοκουμέντα από την παρουσίαση του ελληνικού εμφυλίου από τα μέσα ενημερωσης χωρών της Ανατολικής Ευρώπης (αλλά και της Ιταλίας, αν θυμάμαι καλά), εικόνες και δελτία που πολύ σπάνια θα πρέπει να έχουν δει το φως της δημοσιότητας, τουλάχιστον όσον αφορά το ευρύ κοινό.

Ένα αρκετά δημοφιλές βίντεο, όσο και ενημερωτικό και κριτικό, της συνέντευξης του Δ. Καζάκη για την ελληνική οικονομία και την υπογραφή του μνημονίου. Δεν βλάπτει να υπάρχει κι εδώ…
Η συνέχεια στο ίδιο το βίντεο…

Οι διασκέψεις της Ομάδας Επαφής για τη Λιβύη στη Doha του Qatar στις 13 Απρίλη και των μελών του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο στις 15 Απρίλη ήταν ενδεικτικές της ολοένα αυξανόμενης ανησυχίας για το ενδεχόμενο παγίωσης της τρέχουσας κατάστασης στο έδαφος, ενώ το βάρος της αδυναμίας των αντικαθεστωτικών δυνάμεων να εκμεταλλευτούν την αεροπορική κάλυψη και να σημειώσουν νίκες ενάντια στα κυβερνητικά στρατεύματα μετατέθηκε στο ΝΑΤΟ, που καλείται να εντείνει τις επιχειρήσεις του στοχεύοντας εκτεταμένα σε κέντρα διοίκησης και λήψης αποφάσεων ως μόνος διαφαινόμενος τρόπος απεμπλοκής, που σκοντάφτει, όμως, στις διαφωνίες μεταξύ των χωρών-μελών και την απροθυμία τους να εμπλακούν στις κατεξοχήν πολεμικές επιχειρήσεις και να αναλάβουν το πρόσθετο κόστος.

Στα πλαίσια του στρατιωτικού και ψυχολογικού πολέμου εναντίον του λιβυκού καθεστώτος (αλλά και των Λιβύων πολιτών), Γαλλία και Βρετανία ζήτησαν συνέχιση και εντατικοποίηση των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών, με ευρύτερη συμμετοχή των Ευρωπαίων και Αράβων εταίρων στις βομβαρδιστικές επιχειρήσεις, όχι μόνο στην αεράμυνα και στην επιτήρηση της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, ενώ η Ιταλία προσχώρησε στην ομάδα εκείνων των κρατών που αναγνωρίζουν τη νομιμότητα του εξοπλισμού των αντικαθεστωτικών -ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Κατάρ (με το τελευταίο μόνο να μιλά για άμεση υλική πολεμική βοήθεια στην λιβυκή αντιπολίτευση και τους υπολοίπους να διατείνονται πως παρέχουν μόνο μη θανατηφόρο υλικό) – με στόχο την προστασία των αμάχων. Επιπλέον, η αντιπροσωπεία των αντικαθεστωτικών υπό τον Ali El-Essawi επέμεινε στην αποχώρηση του Qadhafi και της οικογένειάς του ως προϋπόθεση οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης, ζήτησε αυξημένη αεροπορική υπόστηριξη και έκανε λόγο όχι μόνο για προμήθεια πολεμικού υλικού, βαρέως οπλισμού κυρίως, αλλά και για εκπαίδευση των στρατιωτών της, προκειμένου να αναβαθμιστεί η αποτελεσματικότητά τους στο πεδίο των μαχών.
Αξιοσημείωτο γεγονός της διάσκεψης αποτελεί η παρουσία του πρώην υπουργού εξωτερικών της Λιβύης, Moussa Koussa, που είχε παραιτηθεί από τη θέση του κι είχε βρει καταφύγιο στη Βρετανία,  στον οποίο αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να μετακινείται διεθνώς χωρίς περιορισμούς, έχοντας εξασφαλίσει ασυλία έναντι πιθανών διώξεων (όχι χωρίς αντιδράσεις, ωστόσο) χάρη στη συνεργασία του με τις βρετανικές αρχές. Αυτή η εξέλιξη καταδεικνύει την συνεχιζόμενη ενθάρρυνση από τη Δύση των συνεργατών του Qadhafi να τον εγκαταλείψουν αν δεν θέλουν να έχουν τη τύχη του.

Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βερολίνο επισημοποιήθηκε και αναβαθμίστηκε ως στρατηγικός στόχος των βομβαρδισμών η απομάκρυνση του Muammar Qadhafi - χωρίς να συγκληθεί, βέβαια, καμία νέα συνέλευση του Σ.Α. του ΟΗΕ γι αυτή τη “διευκρίνηση” – και με διατυπώσεις που θυμίζουν ψυχροπολεμικό λόγο του Churchill, οι Obama, Cameron και Sharkozy προσδιόρισαν ως “προδοσία” την αναστολή των επιχειρήσεων ενώ ο Qadhafi παραμένει ακόμη στην ηγεσία της χώρας κι ως “αδιανότητη” την παραμονή του αυτή έχοντας “προσπαθήσει να σφαγιάσει τον ίδιο του το λαό” και δεσμεύτηκαν να συνεχίσουν “για όσο χρειαστεί”. Αυτή η νέα, εν μέρει, θέση της συμμαχίας βρίσκεται σε συμφωνία με την ενισχυμένη προσπάθεια πρόκλησης ρηγμάτων στο εσωτερικό του λιβυκού καθεστώτος, καθώς στοχεύει και απομονώνει απόλυτα τον Qadhafi και απηχεί τις αξιώσεις των αντικαθεστωτικών για την επίτευξη μιας “πολιτικής λύσης”. Ταυτόχρονα, όμως, λαμβάνει ως μονόπλευρο στόχο τόσο της στρατιωτικής επιχείρησης, όσο και της “πολιτικής λύσης”, η οποία πλέον επιδιώκεται, προσμετράται και αποτιμάται μόνο στρατιωτικά, την όποια έξοδο του Qadhafi. Θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς σε ανώτατο επίπεδο διπλωματικού λόγου μια πιο ξεκάθαρη εκδοχή της “αλλαγής καθεστώτος με βίαια μέσα” και του (ρητορικά κεκαλυμμένου, έστω) μιλιταρισμού στην πολιτική.

Ορίζοντας ένα στρατιωτικό μονόδρομο προς την επίλυση της κρίσης στη Λιβύη – λέγοντας πως ακόμη και μια πραγματική κατάπαυση του πυρός και απόσυρση των κυβερνητικών δυνάμεων δεν θα ήταν αρκετή για την αναστολή των ΝΑΤΟϊκών επιχειρήσεων που θα σταματήσουν μόνο με την αποχώρηση, ηθελημένη ή όχι, του Qadhafi (συνεπώς καλώντας τους αξιωματικούς του σε δράση για να τον καθαιρέσουν) – οι τρεις ηγέτες ουσιαστικά απορρίπτουν και σαμποτάρουν οποιαδήποτε διπλωματική πρωτοβουλία για παύση των επιχειρήσεων και εγκαινίαση μιας μεταβατικής πολιτικής περιόδου και κυρίως μια πρωτοβουλία σε τοπικό επίπεδο σαν κι αυτή που έχουν προτείνει η Αφρικανική Ένωση και η Τουρκία, προτού επιτευχθεί ένας πολιτικός στόχος που θα έπρεπε να είναι το αποτέλεσμα αυτής της διπλωματικής διαδικασίας. Όσο, επίσης, δεν δημιουργείται ένας δεύτερος πολιτικός πόλος για τη προώθηση λύσεων για τη Λιβύη, οι αραβικές χώρες που έδειξαν αμφιβολίες για την εξέλιξη των επιχειρήσεων θα παραμένουν εγκλωβισμένες και δέσμιες των επιλογών του συνασπισμού ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ.

Με αυτή τους τη στάση ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία συμβάλλουν σκοπίμως στη παράταση των στρατιωτικών επιχειρήσεων που παρέχουν τις μεγαλύτερες εγγυήσεις για τη εξυπηρέτηση των σκοπιμοτήτων και συμφερόντων τους μέσω της μεταβίβασης της εξουσίας στο Μεταβατικό Συμβούλιο και κυρίως με την διάλυση μιας εναλλακτικής έως αντιθετικής πολιτικής στην Αφρική, με όλες τις επιπτώσεις που συνεπάγεται η συνέχιση του πολέμου για τη χώρα και τους αμάχους, αλλά και με όλους τους κινδύνους – αναγνωρισμένους και από τους αμερικανούς αναλυτές – καλλιέργειας ενός κλίματος ανομίας, μίσους και θρησκευτικού ζήλου, δεκτικού στην υιοθέτηση και εμπέδωση ακραίων ισλαμιστικών τάσεων και ομάδων, που αντιστρατεύεται μάλιστα τον σχετικό δηλωμένο στόχο που υποτίθεται πως εξυπηρετεί η ανατροπή του Qadhafi, σύμφωνα με τον κείμενο των τριών ηγετών.

Γι αυτό Βρετανία και Γαλλία προωθούν μια σημαντική επέκταση στη συμμετοχή κρατών στις στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά και στους στόχους τους, περιλαμβάνοντας περισσότερους καίριους στρατηγικούς στόχους όπως κέντρα διοίκησης και λήψης αποφάσεων, έναντι τακτικών χτυπημάτων στα βαρέα όπλα του λιβυκού καθεστωτικού στρατού. Μ’ αυτό το τρόπο θεωρούν πως μπορούν αφενός να αποφευχθούν ή να μετριαστούν οι κίνδυνοι και οι συνέπειες ενός εξοπλισμού των μαχητών της λιβυκής αντιπολίτευσης, η σύνθεση των οποίων δεν είναι απόλυτα γνωστή ή προκαλεί αμηχανία, κι αφετέρου δεν εμπλέκονται άμεσα κι επίσημα σ’ αυτή τη διαδικασία και τις απαιτήσεις της .
Παράλληλα, όμως, μεταφέρεται σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό ο έλεγχος των εξελίξεων στη Λιβύη στα χέρια των χωρών της συμμαχίας, ενώ πριν παρεχόταν αεροπορική κάλυψη στις επιχειρήσεις των αντικαθεστωτικών. Παρακάμπτουν, επίσης και την μερική αναποτελεσματικότητα των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, η εκπαίδευση κι εξοπλισμός των οποίων και η ανασύνταξή τους σε ένα οργανωμένο και αποτελεσματικό στρατιωτικό σώμα θα μπορούσε να παρατείνει τη σύγκρουση για μήνες. Αυτή τη παράταση, όμως, θα μπορούσε να δοκιμάσει τη συνοχή του συμμαχικού μετώπου σε επίπεδο τόσο εσωτερικής-εθνικής, όσο και εξωτερικής-διεθνούς πολιτικής και να θέσει εν αμφιβόλω την επιτυχία της επιχείρησης. Έτσι, οι σύμμαχοι επιχειρούν να πάρουν σχεδόν εξολοκλήρου την κατάσταση στα χέρια τους, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον ουσιαστικό τους στόχο, που δεν είναι η προστασία των αμάχων, αλλά η απομάκρυνση του Qadhafi.

Οι τριγμοί στην συμμαχία είναι ήδη ορατοί στην απροθυμία των άλλων μελών του ΝΑΤΟ – από τα 28 μέλη μόλις τα 6 εμπλέκονται στις καθαυτές πολεμικές επιχειρήσεις – παρά τις εκκλήσεις του Γ.Γ. Anders Fogh Rasmussen να ενισχυθεί εξοπλιστικά η αεροπορική επιχείρηση με περισσότερα αεροσκάφη υψηλής ακρίβειας, ενώ στη βρετανική βουλή ζήτησαν την επανεξέταση της επιχείρησης με το επιχείρημα πως έχει αλλάξει στόχο. Παρά τη στενή συνεργασία τους, Βρετανία και Γαλλία διαφωνούν ως προς την ανάγκη μιας νέας απόφασης του Σ.Α. του ΟΗΕ για την αλλαγή καθεστώτος στη Λιβύη. Οι Γάλλοι, οι οποίοι υπήρξαν και οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές της επέμβασης και αναγνώρισαν το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο, για να κινητοποιήσουν ελεύθερα τα μέσα και να διευρύνουν τους φάσμα των επιχειρήσεων που χρειάζονται για την υλοποίηση του στόχου της απομάκρυνσης του Qadhafi, ζήτησαν νέο ψήφισμα του ΟΗΕ, ενώ οι Βρετανοί ανησυχώντας για το ενδεχόμενο καταψήφισής του, τουλάχιστον από Ρωσία και Κίνα που έχουν δικαίωμα βέτο, αλλά και γενικότερης ηθικής και πολιτικής απονομιμοποίησης του εγχειρήματος, ισχυρίστηκαν πως οι ανάγκες και ο στόχος μιας τέτοιας επιχείρησης καλύπτονται από το εξασφαλισμένο ψήφισμα 1973, με την επίκληση και χειραγώγηση του οποίου έχουν πορευτεί μέχρι στιγμής. Την ίδια άποψη εκφράζει και ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ.