Αστυνομοκρατία στο Σύνταγμα: μια μαρτυρία

Πριν ξεκινήσω την κατάθεση αυτής της μαρτυρίας, οφείλω να δώσω τα συγχαρητήριά μου και να εκφράσω το θαυμασμό μου προς όλους εκείνους τους διαδηλωτές που παρά τα χημικά και τις εφόδους παρέμειναν στο Συνταγμα από την αρχή μέχρι αργά το βράδυ…

Ήμουν παρών στο Σύνταγμα, την Τετάρτη 29 Ιούνη 2011, ακριβώς τη στιμή και στον τόπο που ξέσπασαν τα πρώτα επεισόδια, στα 3-4 μέτρα από την εστία τους…

Όλα άρχισαν όταν 6-7 άτομα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κάθονταν ειρηνικά μπροστά στα κιγκλιδώματα , εντελώς ξαφνικά, χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτα πλην της εκσφενδόνισης ενός μικρού πλαστικού μπουκαλιού νερού από κάποιον πιο πίσω κανά 15-20λεπτο, το πολύ μισάωρο νωρίτερα (γεγονός που έληξε άμεσα κι επι τόπου, προκάλεσε όμως τη συμπλήρωση των αστυνομικών δυνάμεων με  δυνάμεις των ΜΑΤ) και χωρίς να κινηθεί επιθετικά καμία ομάδα εναντίον των αστυνομικών που στέκονταν σε παράταξη μπροστά μας, έσπρωξαν αιφνιδιαστικά τα κιγκλιδώματα ακριβώς μπροστά στα σκαλιά του Κοινοβουλίου…αυτά τα άτομα δεν συνέχισαν την “επίθεση”, δεν πέταξαν τίποτε, δεν διαπληκτίστηκαν, δεν συγκρούστηκαν με τους αστυνομικούς…το μόνο που έκαναν ήταν αυτή η προαναφερθείσα κίνηση…τότε έπεσαν τα πρώτα δακρυγόνα…
Το σημειώνω, γιατί το θεωρώ καθαρή προβοκάτσια…δεν είχε προηγηθεί επιθετική ενέργεια ή μετακίνηση ομάδων μπροστά στους διαδηλωτές ή κάποιος διαξιφισμός…αυτοί άνθρωποι κάθονταν εκεί και χωρίς καμια προειδοποίηση όρμηξαν  συντονισμένακαι πέταξαν τα κιγκλιδώματα. Ήταν η,  σχεδιασμένη κατά τη γνώμη μου, αφορμή για ό,τι ακολούθησε…

Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι μόνοι που προσπαθούσαν να κάνουν το κόσμο να φωνάξει συνθήματα του τύπου “θα μπούμε μέσα στη βουλή” ήταν 1-2 άτομα (ο ένας εξ αυτών δίπλα μου), τους οποίους κι ο κόσμος αγνοούσε…

Με το που έσκασαν τα δακρυγόνα τρέξαμε όλοι αναπνέοντας με δυσκολία και με ελάχιστη ορατότητα λόγω των χημικών, κυρίως προς τους δύο πλαϊνούς δρόμους και τα σκαλάκια…

Μετά, έκαναν έφοδο οι δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί από τα δεξιά κι αριστερά της βουλής (όπως την κοιτάει κανείς) πετώντας δακρυγόνα, κι από την αριστερή μάλιστα πλευρά κατέβηκαν αρκετά χαμηλά στον δρόμο, ενώ όρμηξαν και στον κόσμο που προσπαθούσε να διαφύγει από τα σκαλάκια..εκεί λοιπόν τους πετούσαν δακρυγόνα όχι απλώς πίσω τους, αλλά και ανάμεσά τους, στα σκαλιά, με κίνδυνο να ποδοπατηθούν και να γκρεμοτσακιστούν, ενώ όσοι άτυχοι ήταν τελευταίοι στη σειρά, άρπαξαν και αρκετές ξυλιές με γκλομπ…

Δακρυγόνα έπεσαν και στην κυρίως πλατεία καθώς και στην δεξιά πλευρά από τους προωθημένους αστυνομικούς από τα αριστερά…

Εδώ οφείλω να παρατηρήσω το εξής για την στρατηγική των ΜΑΤ εν γένει…ο τρόπος που μας περικύκλωσαν με χημικά, από όλες τις πλευρές, χωρίς να έχουμε καμία διέξοδο, θα τον χαρακτήριζα εγκληματικό, χωρίς καμία μέριμνα για τη ζωή και την υγεία των διαδηλωτών…δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε από το νέφος των χημικών, κινδυνεύαμε να ποδοπατηθούμε, δεν βλέπαμε μπροστά μας και κοντέψαμε να πνιγούμε στη κυριολεξία, παλεύοντας για ανάσες…

Παρόλαυτά ο κόσμος δεν αποκαρδιώθηκε και έγιναν πολλές προσπάθειες – άλλες ανεπιτυχείς, άλλες επιτυχημένες, αν και βραχυπρόθεσμα κατά πλειοψηφία – να ξανανέβει επάνω στον δρόμο από τη δεξιά πλευρά και από τα σκαλιά…σ’ όλες αυτές τις προσπάθειες έπεσαν πολλά χημικά…από τη δεξιά πλευρά χωρίς επεισόδια από πλευράς των διαδηλωτών, παρά μόνο με λεκτικούς διαπληκτισμούς…από την αριστερή πλευρά έγιναν σχετικά περιορισμένα επεισόδια, με τον κόσμο να πετάει μερικά αντικείμενα στους αστυνομικούς που είχαν κάνει έφοδο κι είχαν κατέβει χαμηλά…

Εν τω μεταξύ, οι αστυνομικοί αυτοί άρχισαν να πετούν δακρυγόνα και στον κόσμο που ήταν στα μετώπισθεν, στο κέντρο και προς τα αριστερά της πλατείας…

Για να αποφύγουν τον εγκλωβισμό αρκετοί διαδηλωτές άρχισαν να κατεβαίνουν χαμηλότερα απο τον δρόμο κάτω δεξιά της πλατείας, στην Μητροπόλεως..εκεί υπήρχε μια άλλη διμοιρία, στη μικρή κάθετη οδό, τΗ Νίκης…σ’ αυτούς ο κόσμος ξέσπασε λεκτικά, αφού είχε φάει πολλά χημικά, ενώ έβαλαν φωτιά και σε σκουπίδια εκεί στη διασταύρωση…

Στην πρώτη αυτή φάση, δύο άτομα πέταξαν αντικείμενα προς τους αστυνομικούς, χωρίς να κινδυνέψουν οι τελευταίοι…ένας που καθόταν από την διπλανή πλευρά της οδού και κατέγραφε με κάμερα (και τα πρόσωπα διαδηλωτών) πέταξε μια μικρή πέτρα στη κολόνα εκεί – η πέτρα πρέπει να ήταν από μαλακό υλικό κι έγινε αμέσως σκόνη – και μετά το έπαιζε κινέζος, κι ένας άνθρωπος που ήρθε από τη πλατεία και πέταξε μια μεγάλη πέτρα που έσκασε πάλι στη κολόνα…αυτόν τον απομάκρυναν αμέσως οι ψυχραιμότεροι…

Μετά από κοροϊδίες και βρισιές ένας της διμοιρίας πέταξε ένα δακρυγόνο στο κόσμο κάτω δεξιά – δηλαδή σ’ αυτόν που συμμετείχε από λίγο έως καθόλου – ενώ μετά έκανε και μια σύντομη έφοδο…

Λίγο νωρίτερα, ένας νεαρός διαδηλωτής – αφελώς αναζητώντας “ασφάλεια”, υποθέτω, από την άποψη δλδ πως ήταν όλη την ώρα ορατός στους αστυνομικούς και δεν τους απειλούσε καθόλου – είχε καθίσει οκλαδόν στη βάση της προαναφερθείσας κολόνας, εμφανώς καταβεβλημένος…
…όταν έγινε η έφοδος, 3-4 από τα ΜΑΤ το πρώτο που έκαναν ήταν να ορμήξουν σ’ αυτό το παιδί, να αρχίσουν να το κλωτσούν και να το χτυπούν με τα γκλόμπ…με τη παρέμβαση ενός αστυνομικού και με τις φωνές των γύρω διαδηλωτών, τον άφησαν…από εκεί έτρεξαν και τον σήκωσαν διαδηλωτές…
Εκεί συνέχισε να υπάρχει ένταση, χωρίς όμως να σημειώνονται επεισόδια εν τω μεταξύ…

Μετά εγώ ανηφόρισα, βρέθηκα στο δρόμο κάτω από τη Βουλή και σ’ εκείνη τη φάση όποιες δυνάμεις ήταν στα δεξιά είχαν οπισθοχωρήσει σε βαθμό που να μην είναι ορατοί από την πλειοψηφία του κόσμου…τότε, εντελώς απρόκλητα, προφανώς με εντολή να εκκενώσουν το δρόμο αυτόν, άρχισαν τα ΜΑΤ να πετούν εκ νέου χημικά…εκείνη τη στιγμή ήμουν τουλάχιστον 150 μέτρα στα δεξιά από τα σκαλιά της βουλής…τα πολλά δακρυγόνα που έπεσαν μας απώθησαν πάλι στο δρόμο στα δεξιά της πλατείας καθώς και στην κυρίως πλατεία…χωρίς να ξέρω ακριβώς τί είχε προηγηθεί, τα ΜΑΤ από τα αριστερά άρχισαν να πετούν δακρυγόνα προς τα δεξιά, ενώ και στην Μητροπόλεως άρχισαν επίσης να πετούν χημικά προς τα πάνω…δεν ξέρω αν προηγήθηκαν επεισόδια, αλλά προφανώς ήταν και συντονισμένη κίνηση των αστυνομικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών…εγώ, μην μπορώντας να κινηθώ προς την Ερμού, κατέβηκα από τη πλατεία…

Μην μπορώντας να περάσω στην Μητροπόλεως, κατέβηκα από την πλατεία προς την Ερμού…εκεί, κάτω από την πλατεία, έπεφταν χημικά, ενώ ορισμένα προωθημένα μέλη των αστυνομικών δυνάμεων κυνήγησαν και χτύπησαν 1-2 διαδηλωτές απ’ αυτούς που προσπαθούσαν να διαφύγουν από το σημείο (ευτυχώς δεν ήμουν ανάμεσά τους)…επειδή όμως ήταν ακάλυπτοι, οπισθοχώρησαν…

Στην Ερμού άρχισαν να διεξάγονται έντονοι λεκτικοί διαπληκτισμοί με τα ΜΑΤ στη Νίκης…λόγω και μόνο των βρισιών μας κυνήγησαν 3-4 φορές με δακρυγόνα προς τα κάτω…τότε άρχισαν μερικοί να διαλύουν το δάπεδο με τη βοήθεια των κοντών μεταλλικών δοκών που αποκλείουν τα αυτοκίνητα από τον πεζόδρομο…με τις πέτρες συνεχίστηκε το κυνηγητό πάνω κάτω στην Ερμού, με τους λεκτικούς διαπληκτισμούς να υπερισχύουν μέχρι εκείνη τη στιγμή…από ένα σημείο και πέρα, η εμπροσθοφυλακή ενεπλάκη σε κανονικό πετροπόλεμο με τις αστυνομικές δυνάμεις…δηλαδή στον πετροπόλεμο αυτό συμμετείχαν και οι δυνάμεις της αστυνομίας πετώντας πέτρες στους διαδηλωτές, κάτι που έκαναν συστηματικά όποτε ξέμεναν από χημικά.

Μετά από κάποια ώρα προσπάθησα να προσεγγίσω τη πλατεία Συντάγματος εκ νέου από την Περκλέους…εκεί, όταν έφτασα υπήρχαν κάποιες μεμονωμένες λεκτικές ανταλλαγές, με τις αστ.δυνάμεις να έχουν αποκλείσει την οδό…μερικοί ανεβήκαμε και προσπαθήσαμε να τους μιλήσουμε (ήταν λίγοι, η αλήθεια είναι, και δεν ήταν ιδιαίτερα πρόθυμοι να τα βάλουν με τον κόσμο εκεί)…ο “αρχηγός” άρχισε κάποια στιγμή να σπρώχνει ορισμένους, αλλά η ένταση δεν κλιμακώθηκε…τότε ήρθε ένας και τους φώναξε να ανεβούν προς τα πάνω…ζητώντας μας να κρατήσουμε μια απόσταση αποχώρησαν και ανέβηκαν αρχικά στην κάτω αριστερή γωνία της πλατείας, ενώ σύντομα οπισθοχώρησαν στην Σταδίου…

Στη πλατεία δε γινόταν χαμός από δακρυγόνα…αστυνομικές δυνάμεις έριχναν δακρυγόνα από τα αριστερά της πλατείας, ενώ μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ανέβηκε στη πλατεία και κυνήγησε τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά και τη Βενιζέλου…κάποιοι από αυτούς δεν αρκέστηκαν στα γκλομπ και στα δακρυγόνα, αλλά πετούσαν στους ακάλυπτους διαδηλωτές και πέτρες (βλ. βίντεο)…οπισθοχωρώντας ξήλωναν σκηνές και πανό και κατέβηκαν στην αρχή της Ερμού…

 

Αρκετοί διαδηλωτές είχαμε μείνει στη διασταύρωση Περικλέους-Σταδίου, φοβούμενοι να ανεβούμε στη πλατεία μήπως εγκλωβιστούμε, ενώ ο αέρας που φύσαγε έφερνε τα χημικά προς το μέρος μας…μετά από κάποια ώρα, αφού ανεβήκαμε και εγκαταλείψαμε εκ νέου τη πλατεία, κινηθήκαμε προς τη Σταδίου (εκεί τα ΜΑΤ ήταν αραχτά στο δρομάκι πίσω από το ξενοδοχείο)…σ’ αυτό συνέβαλε το γεγονός πως έγινε μεγαλης έκτασης επίθεση στο κόσμο που ήταν χαμηλότερα στην Περικλέους, και είδαμε μερικούς να μεταφέρονται πνιγμένοι στα αίματα…

Κατεβαίνοντας, είδαμε αρκετές φασαρίες να λαμβάνουν χώρα πιο κάτω και στα στενάκια κάθετα στη Σταδίου…μετά πηγαμε πάλι στο Σύνταγμα, αλλά άρχισε να πέφτει βροχή χημικών και πολλοί που πρέπει να είχαν παραμείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή στη πλατεία μας ακολούθησαν ξανά προς τη Σταδίου…τότε οι δυνάμεις που ήταν εκεί δεν μας φέρθηκαν τόσο “φιλικά” όσο λίγο νωρίτερα και χωρίς να υπάρξει ούτε αποδοκιμασία ούτε επεισόδιο ξαφνικά έκανε έφοδο προς το μέρος μας ένας μικρός αριθμός από αυτούς…αφού τρέξαμε λίγο (και μας πρόφταιναν οι καριόληδες) κάποιοι από εμάς αρχίσαμε να περπατάμε – ελπίζοντας πως τα ΜΑΤ θα φερθούν όπως σκυλιά που κυνηγούν το θήραμά τους όταν τρέχει αλλά κωλώνουν λίγο όταν αυτό στέκεται ή κινείται προς το μέρος τους…για μένα έπιασε, όχι όμως για το διπλανό μου (και πάλι κωλόφαρδος ο αφηγητής σας).

Οφείλω να πω εδώ πως μου έκανε τρομερή εντύπωση η έκφραση και τα μάτια των αστυνομικών που μας κυνήγησαν…λένε πως ο Qadhafi χορηγούσε μπλε χαπάκια στους στρατιώτες του…αυτό το βλέμμα του αστυνομικού που βρέθηκε δίπλα μου, όμως, το έχω δει μόνο σε χαπακωμένο…αυτό το συνδυασμό της παράλογης έντασης και της θολούρας/συσκότισης…

Πιο κάτω μετά από λίγο είδαμε τις μηχανοκίνητες μονάδες της αστυνομίας να κάνουν έφοδο από ένα κάθετο στενάκι προς τους διαδηλωτές κάτω – πιο χαμηλά στη Σταδίου και μετά κινήθηκαν προς το μέρος μας προς τα πάνω, οπότε και διαλυθήκαμε στα γύρω στενάκια προς την Ερμού…στην πρώτη έφοδό τους προς τα κάτω ακούσαμε πως έπεσε πολύ πολύ ξύλο…

Αρκετοί από εμάς καταλήξαμε στο Μοναστηράκι όπου άρχισε συνέλευση για το τί μέλλει γενέσθαι…

Καταλητικά έχω να πω το εξής …

Οι χώρες της Δύσης δεν έχουν κανένα δικαίωμα, καμία νομιμοποίηση να λένε για κανένα ηγέτη της Αφρικής ή της Μ.Ανατολής πως έχει χάσει τη νομιμοποίηση να κυβερνάει και πως πρέπει να παραιτηθεί, επειδή δεν μπορεί να εκπληρώσει τις “νόμιμες επιδιώξεις και φιλοδοξίες του λαού του”…

Αυτή στιγμή στηρίζουν τη παραμονή ενός καθεστώτος στην Ελλάδα που το μόνο στήριγμά του είναι η αστυνομία και οι πουλημένοι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που τους λείπει τόσο η γνώμη, όσο και το θάρρος της γνώμης…αντίθετα τους περισσεύει η υπακοή και η προθυμία εκβιασμού και καταστολής…

Μιλώντας για την ανάγκη “εθνικής συναίνεσης” από τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, οι ηγέτες της Ευρώπης ουσιαστικά προσπαθούν να εκβιάσουν το πολιτικό σύστημα να επιβάλει μια λύση αντίθετη στη δημοκρατική βούληση του ελληνικού λαού…χρησιμοποιούν δηλαδή το κοινοβούλιο ως ανάχωμα στη δημοκρατία και την συνταγματικά κατοχυρωμένη λαϊκή κυριαρχία και την αστυνομία ως ανάχωμα στην νόμιμη αγανάκτηση και αποδοκιμασία του κόσμου και στις δημοκρατικές του επιδιώξεις και προσδοκίες…

Έχουμε πλέον ένα καθεστώς Συρίας, χειρότερο ως προς το ότι τυπικά διέπεται από δημοκρατικούς θεσμούς, καλύτερο από την άποψη πως δεν έχουμε (ακόμη) σφαίρες ή τεθωρακισμένα στους δρόμους….

Ακολουθούν και φωτογραφίες από τα διάφορα χημικά που έριξε η αστυνομία εναντίον των διαδηλωτών

http://imageshack.us/g/683/p1000420sc.jpg/